زيرا همهء آنها متواترند و قرائت چيزهايى كه شاذند جايز نيست . سپس مىگويد : و از قرائتها ، آنچه نزد من محبوب‌تر است همانا قرائت عاصم ، كه از طريق ابو بكر بن عياش نقل كرده و قرائت ابى عمرو بن علا مىباشد « 1 » . 3 - شيخ محمد بن مكى ( شهيد اول ) مىنويسد : قرائت به متواتر جايز است و قرائت به شواذ ، جايز نيست و بعضى از قرائت ابى جعفر و يعقوب و خلف كه مكمل قاريان ده قرائت معروفند ، منع كرده‌اند ولى اصح ، آن است كه جايز باشد زيرا همانطورى كه آن هفت قرائت متواتر است اين سه قرائت نيز متواتر است « 2 » . 4 - از حاشيه مدارك تأليف آقاى بهبهانى نقل شده كه : مراد از تواتر قرائتى است كه در زمان امامان ( عليهم السلام ) شايع بوده و منعى نفرموده‌اند ، و از آن كشف مىكنيم كه آن بزرگواران قرائت آن را صحيح دانسته و در نماز تجويز كرده‌اند « 3 » . 5 - آنچه را كه علماى معاصر و يا نزديك عصر ما فرموده‌اند مانند مرحوم سيد محمد كاظم طباطبائى در عروة الوثقى در جايى كه مىفرمايد : احوط اين است كه نمازها با يكى از قرائتهاى هفت نفر معروف ، قرائت شود ، گر چه اقوى ، كفايت غير آنست ، در صورتى كه با اسلوب عربى مطابق باشد « 4 » . و آية اللّه خوئى در حاشيه عروة الوثقى باب قرائت در نماز مىفرمايد : قرائتى كه شايع و متداول باشد خواندن آن در نماز جايز است و لو از قراء هفتگانه نباشد اما اينكه هر قرائتى كه موافق با اسلوب عربى باشد جايز باشد كما اينكه در متن ديده مىشود ممنوع است « 4 » . حضرت امام ( قدس سره ) در حاشيه عروة الوثقى مىنويسد : احوط اين است كه در نماز از قرائت قرآن موجود ، كه در دسترس همه است تخلف نشود « 6 » . * * *

--> ( 1 ) منتهى المطلب ، كتاب الصلاة ، ص 273 . ( 2 ) ذكرى ، كتاب الصلاة ، الواجب الرابع ، المسألة الخامسه ، ص 187 . ( 3 ) جواهر الكلام ، ج 9 ، باب القرائة ، ص 292 . ( 4 ) العروة الوثقى ، ج 1 ، كتاب الصلاة احكام قرائت ، ص 655 . ( 6 ) العروة الوثقى ، ج 1 ، كتاب الصلاة احكام قرائت ص 657 .